Σαν παραμύθι

Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΗΣ
Ήταν Σάββατο 25 Μαρτίου του 2006. Η μέρα που θα γνώριζε τους γονείς της και θα ζητούσε την άδεια και την ευλογία τους για να παντρευτούν. Φόρεσε το μπλε κουστούμι με την διακριτική θαλασσιά ρίγα , το μαύρο σκαρπίνι , το άσπρο πουκάμισο και την θαλασσιά μεταξωτή γραβάτα και ξεκίνησε για το Άργος με μία σύντομη στάση από το ανθοπωλείο του φίλου του Νίκου στο Περιστέρι για να πάρει μία σύνθεση από κόκκινες αμαρυλλίδες , πορτοκαλί πουλιά του παραδείσου , και λευκή φαλαίνοψις. Κατά τις 20:00 είχε φτάσει στο Άργος και αφού πρώτα πήρε μία τούρτα , χτύπησε το κουδούνι του σπιτιού της. Είχε πολύ άγχος.. Την πόρτα την άνοιξε η Εύα η οποία φορούσε ένα μαύρο εφαρμοστό φόρεμα που έφτανε μέχρι το γόνατο , γκρι σκούρα μπότα , ροζ ζώνη και χρυσά βραχιόλια στο δεξί χέρι , ντύσιμο το οποίο ταίριαζε απόλυτα με τα καστανόξανθα μαλλιά της και την έκανε ακόμα πιο όμορφη.. Την φίλησε και της έδωσε τα λουλούδια και την τούρτα-τα οποία στην συνέχεια τα πήρε η αρραβωνιαστικιά του αδελφού της για να τα βάλει σε ανθοδοχείο και στο ψυγείο αντίστοιχα. Έπειτα η Εύα τον σύστησε στους δικούς της και μετά κάθισαν στο σαλόνι για την περαιτέρω γνωριμία ή και χαριτολογώντας ιερά εξέταση αφού ο Κώστας είχε κομπλάρει και απαντούσε μόνο σε ερωτήσεις.. Δίπλα του καθόταν η Εύα που του κρατούσε το χέρι κάνοντάς τον να νιώθει πιο άνετα και οικεία.
-‘’Από πού είσαι Κώστα; ’’ τον ρώτησε ο πατέρας της.
- ‘’Από Αθήνα η μητέρα μου και από Κρήτη ο πατέρας μου.’’
-‘’Κρήτη από που;’’
- ‘’Χανιά’’
- ‘’Α πολύ ωραία τα Χανιά. Πάτε καθόλου; ‘’
-‘’Σπάνια. Ξέρετε ο πατέρας μου είχε φύγει μικρός από Κρήτη , μετά έφυγε και για Γερμανία με την μητέρα μου οπότε καταλαβαίνετε..’’
- ‘’Καταλαβαίνω παιδί μου. Αδέλφια έχεις; ‘’
-‘’Ναι δύο. Τέσσερα και δύο χρόνια αντίστοιχα μικρότερα μου. Είναι και οι δύο πιλότοι στην πολεμική αεροπορία.’’
-‘’Πολύ ωραία. Όλοι στις ένοπλες δυνάμεις δηλαδή.’’
-‘’Ναι. Σίγουρη δουλειά , καλός μισθός , σύνταξη και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και πολλές δυνατότητες εξέλιξης.’’
-‘’Ναι , παιδί μου έχεις δίκιο’’
- ‘’ Άσε βρε Λάμπρο το παιδί , το έχεις ταράξει στις ερωτήσεις και ελάτε να κάτσουμε να φάμε’’ είπε η μητέρα της.
Μετά από λίγο κάθονταν στο τραπέζι και απολάμβαναν τις λιχουδιές της... Ντολμάδες αργείτικους με αμπελόφυλλο γαρναρισμένους με αυγολέμονο. Τυροπιτάκια. Χοιρινό πρασοσέλινο. Αρνάκι Αργολίδας με κουκουνάρι , κεφαλοτύρι και γλυκό καρώτο και σαλάτα από ρόκα , ντομάτα , ρόδι , κρεμμύδι και ανθότυρο. Τα παραπάνω εδέσματα συνοδεύονταν από Μοσχοφίλερο Μαντινείας ενώ στο τέλος τους περίμενε η γλυκιά
σπεσιαλιτέ της μητέρας της , ο μπακλαβάς…
-‘’Μαγειρεύετε υπέροχα κυρία Ανδρομάχη. Γεια στα χέρια σας. Όλα είναι θαυμάσια..’’
-‘’Ευχαριστώ παιδί μου. Να είσαι καλά. Έκαστος στο είδος του και η Ανδρομάχη στην κουζίνα.. Τόσα χρόνια στο μαγείρεμα , πήρα εξειδίκευση πια.’’
Όταν τελείωσαν το φαγητό όλοι κοιτούσαν τον Κώστα σαν να περίμεναν κάτι να πει ενώ η Εύα τον σκουντούσε με το πόδι κάτω από το τραπέζι δίνοντας του το σύνθημα..
-‘’Κύριε Λάμπρο , κυρία Ανδρομάχη , Αλέξανδρε και Αργυρώ με την Εύα σκεφτόμαστε να παντρευτούμε και θέλουμε την ευχή σας..’’ είπε ο Κώστας αρκετά αγχωμένα , κομπιάζοντας και κάνοντας τα ανάλογα σαρδάμ.
-‘’ Με την ευχή μας παιδί μου , αφού είναι αυτό που επιθυμείτε και θα σας κάνει πραγματικά ευτυχισμένους. Χαιρόμαστε που η κόρη μας βρήκε ένα τόσο καλό και ωραίο παιδί που την λατρεύει και την θαυμάζει και κάνει τόσα για να την βλέπει χαρούμενη , ευδιάθετη και ευτυχισμένη..’’ είπε ο πατέρας της.
-‘’Με την ευχή μας’’ επανέλαβε και η μητέρα της ενώ ο αδελφός της και η αρραβωνιαστικιά του τους ευχήθηκαν κάθε ευτυχία..
Έτσι το όνειρο του Κωνσταντίνου είχε πραγματοποιηθεί.. Ήταν αρραβωνιασμένος με την Εύα και γεύονταν μαζί με τον αδελφό της , την αρραβωνιαστικιά του και τον πατέρα της τις σπεσιαλιτέ-λιχουδιές της μητέρας της… Λίγο μετά τα μεσάνυχτα έφυγε για Αθήνα πολύ ευτυχισμένος αφού πρώτα χαιρέτισε την οικογένεια της και μετά την ίδια , που τον συνόδευσε μέχρι το αμάξι , με ένα τρυφερό και συνάμα παθιασμένο φιλί και μία δυνατή αγκαλιά.. Όταν μπήκε στο αμάξι είπε στην Εύα.. ‘’Άκου ‘’ και της έβαλε ένα τραγούδι στο cd player..Ήταν το Ένα της Πέγκυ Ζήνα.. ‘’Ένα θα μαστε για πάντα εμείς δεν θα μας χωρίσει κανείς καρδιά μου.. Ένα και μαζί θα πάμε μακριά σε όλα τα ταξίδια εσύ κοντά μου…‘’
Μετά το Παρίσι και την γνωριμία με τους γονείς της προσπαθούσε να παίρνει άδεια μία φορά τον μήνα ώστε κάθε τρεις εβδομάδες να είναι μαζί της τουλάχιστον για δέκα ημέρες. Έτσι γρήγορα φτάσαμε στο πρώτο δεκαήμερο του Ιούνη όπου στο τριήμερο του Αγίου Πνεύματος επισκέφτηκαν την Σαμοθράκη.

ΕΠΟΜΕΝΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ