Σαν παραμύθι

ΠΑΡΙΣΙ
Στις 04:30 βρίσκονταν όπως τους είχαν πει από το ταξιδιωτικό πρακτορείο στο Ελευθέριος Βενιζέλος και περίμεναν τον υπάλληλο του πρακτορείου που θα τους έδινε τα εισιτήρια. Αρκετά νυσταγμένοι λόγω του πολύ πρωινού αλλά και πολύ χαρούμενοι αφού θα πετούσαν για Παρίσι. Ο υπάλληλος ήρθε μαζεύτηκαν και οι υπόλοιποι συνταξιδιώτες τους από το γκρουπ, πήραν τα εισιτήρια καθώς και πληροφορίες για τον ξεναγό που θα τους περίμενε στο αεροδρόμιο Charles de Gaulle , πέρασαν τον έλεγχο εισιτηρίων και πήγαν να πιούν ένα καφέ σ’ ένα από τα κυλικεία του αεροδρομίου μέχρι την ώρα της επιβίβασης. Προσπαθούσαν να ξενυστάξουν, πίνοντας τον καφέ τους και παρατηρώντας τους λιγοστούς λόγω της ώρας ταξιδιώτες για Ελλάδα και εξωτερικό. Η ώρα της επιβίβασης ήρθε. Κατευθύνθηκαν προς την έξοδο που αναγραφόταν στο εισιτήριο τους, πέρασαν τον σωματικό έλεγχο και τον έλεγχο των χειραποσκευών, έδωσαν την κάρτα επιβίβασης στην αεροσυνοδό που καθόταν στην έξοδο, περπάτησαν μέσα στην φυσούνα και βρέθηκαν στο αεροπλάνο της Alitalia που θα τους μετέφερε στο Παρίσι μέσω της Ρώμης. Κάθισαν στις θέσεις τους, φόρεσαν τις ζώνες τους και περίμεναν την απογείωση. Το αεροπλάνο είχε 20 σειρές των 3 θέσεων δεξιά και αριστερά αντίστοιχα. Τα παιδιά κάθισαν δεξιά. Ο Κώστας δίπλα στο παράθυρο να κοιτάει έξω κατά την διάρκεια της απογείωσης, της προσγείωσης αλλά και της διαδρομής καθώς λάτρευε τα αεροπλάνα, άλλωστε ήταν όνειρο του να γίνει πιλότος όμως κάτι δέκατα στα μάτια του δεν το είχαν επιτρέψει. Η Εύα που καθόταν ακριβώς δίπλα του έγειρε προς το πλευρό του και ακούμπησε το κεφάλι της στον ώμο του ενώ εκείνος την αγκάλιασε τρυφερά με το αριστερό του χέρι. Το αεροπλάνο απογειώθηκε και αφού πέταξε πάνω από την Δυτική Ελλάδα, το Ιόνιο πέλαγος, την Ανατολική και κεντρική Ιταλία προσγειώθηκε στο αχανές αεροδρόμιο της Ρώμης. Καθώς τα παιδιά αποβιβαζόμενα ακολουθούσαν τις φωτεινές επιγραφές αλλά και τα άλλα μέλη του γκρουπ προς την έξοδο που θα έπαιρναν την πτήση για Παρίσι, ο Κώστας σκεφτόταν ότι κάπου εκεί κοντά βρισκόταν η Ρώμη, η πόλη Μνημείο, με το Κολοσσαίο, το Πάνθεον, το Βατικανό. Το επόμενο τους ταξίδι θα ήταν στην Ρώμη.. Τώρα όμως τους περίμενε το Παρίσι. Ανέβηκαν πάνω στο μακρύ κινούμενο διάδρομο το ‘’αξιοθέατο ‘’ του αεροδρομίου της Ρώμης γλιτώνοντας περπάτημα 500 μ. και έφτασαν στην πύλη για το αεροπλάνο που θα τους μετέφερε στο Παρίσι. Κάθισαν στα αναπαυτικά βελούδινα καθίσματα και περίμεναν την ώρα επιβίβασης παρατηρώντας τον κόσμο γύρω τους. Κλασσικοί Ιταλοί. Όλοι και όλες μαυρισμένοι με σολάριουμ και ντυμένοι σαν μοντελάκια με Prada, Mochino, Dolce and Cabbana, φουλάρια, σκισίματα στα τζιν. Καθόλου παράλογο βέβαια αφού οι περισσότεροι οίκοι της μόδας βρίσκονται στην χώρα τους. Δίπλα εκεί που κάθονταν βρισκόταν ένα duty free που απ’ έξω είχε κρεμασμένα κάτι πανέμορφες ροζ εσάρπες με σχέδια λουλουδιών. Ο Κώστας τις παρατήρησε, δεν μπορούσε ν’ αντισταθεί, αγόρασε μία και της την έβαλε γύρω από τον λαιμό και τους ώμους, δίνοντας της ένα τρυφερό φιλί στο μάγουλο και λέγοντας της ότι με τα καστανόξανθα μαλλιά, τα πρασινοκάστανα – μελί μάτια της και την ροζ εσάρπα γινόταν κουκλάρα και θεά. Εκείνη τον ευχαρίστησε, του είπε ότι δεν ήταν ανάγκη και αφέθηκε στην αγκαλιά του , όπως τα μωρά στην προστατευτική αγκαλιά της μητέρας τους. Η ώρα πέρασε, επιβιβάστηκαν στο αεροπλάνο, απογειώθηκαν, πέταξαν κοντά στην μιάμιση ώρα και προσγειώθηκαν στο αεροδρόμιο Charles de Gaulle προς τιμή του ηγέτη της αντίστασης κατά την κατοχή αλλά και πρόεδρο της Πέμπτης Δημοκρατίας που έδωσε τέλος στην πολιτική κρίση μετά τα γεγονότα της Αλγερίας. Στο αεροδρόμιο τους περίμενε ο κ. Σπύρος ο συνεργάτης του ταξιδιωτικού γραφείου στο Παρίσι που είχε πάει εκεί πριν 25 χρόνια για να σπουδάσει Ιστορία της Τέχνης αλλά γοητεύτηκε τόσο που παντρεύτηκε , έκανε οικογένεια και έμεινε εκεί. Μπήκαν στο πούλμαν που θα τους μετέφερε στο ξενοδοχείο. Ο Κώστας ενεργοποίησε την κάμερα, κάθισε από την μεριά του παραθύρου και τραβούσε βίντεο διάφορα σημεία της διαδρομής που του άρεσαν. Μεγάλη εντύπωση του έκανε το αεροδρόμιο. Σαν να ήταν οκτώ Ελευθέριος Βενιζέλος μαζί. Τεράστιο. Ο δρόμος που ακολούθησαν θύμιζε Αττική οδό με τέσσερις λωρίδες στο πήγαινε και τέσσερις στο έλα. Δασάκια και πράσινο σε πολλά σημεία, είδος προς εξαφάνιση στη Αττική και στην Αθήνα. Να και το ενιαίο εργοστάσιο της Citroen με την Peugeot. Μετά από 20 λεπτά μπήκαν στην πόλη. Τεράστιοι δρόμοι παντού, όλο το Παρίσι γεμάτο Πανεπιστημίους και Ακαδημίες, πανέμορφα κτίρια της δεκαετίας του ’30, μαγαζιά που σ’ όλα η ονομασία τους τελείωνε σε erie, κόσμος όλων των εθνοτήτων, γηγενείς Γάλλοι, Γάλλοι από το Μαρόκο και την Αλγερία, Γάλλοι από την Γουινέα, φοιτητές και τουρίστες από την Ασία, Ευρώπη, Αμερική. Ήταν Κυριακή άλλωστε και ο κόσμος απολάμβανε την αργία χαλαρά κάνοντας βόλτες στην πιο ωραία και ερωτική πόλη της Ευρώπης. Έφτασαν στο ξενοδοχείο, αποβιβάστηκαν από το λεωφορείο, πήραν τα κλειδιά από την ρεσεψιόν και ανέβηκαν στο δωμάτιο. Είχαν πέντε ώρες στην διάθεση τους καθώς το απόγευμα το πρόγραμμα περιελάμβανε μίνι κρουαζιέρα στον Σηκουάνα με Beteaux – Mouches και στην συνέχεια δείπνο σε γαλλικό εστιατόριο. Ήταν ένα ζεστό γλυκό δωμάτιο με τζαμαρία για παράθυρο τόσο σ’ αυτό όσο και στο μπάνιο από όπου φαινόταν ο Πύργος του Άιφελ. Η Εύα ξετρελάθηκε, ‘’Μωρό μου είναι υπέροχα’’ του είπε, ‘’Ήταν φανταστική η ιδέα σου να έρθουμε Παρίσι’’ Τον αγκάλιασε τρυφερά και σφιχτά, θέλοντας να γίνουν ένα τα σώματα τους, οι ψυχές και οι καρδιές τους, την κοίταξε μες στα μάτια, κάτι το οποίο το έκαναν από την πρώτη μέρα που τα έφτιαξαν στο Λουτράκι, την φίλησε στο στόμα, χαϊδεύοντας τα χείλη της με την γλώσσα του και της είπε ότι φανταστικό είναι που είναι μαζί, ζευγάρι και ότι και αν κάνουν της υπόσχεται ότι θα είναι υπέροχο. Στην συνέχεια ξάπλωσαν στο κρεβάτι όπου την πήρε αγκαλιά, εκείνη κατά την προσφιλή συνήθεια ακούμπησε το κεφάλι της στον αριστερό ώμο-στήθος του και κουρασμένη όπως ήταν από το πολύ πρωινό ξύπνημα αλλά και την τετράωρη πτήση κοιμήθηκαν για καμιά ώρα με τα ρούχα πάνω στο μαλακό αναπαυτικό τους κρεβάτι. Όταν ξύπνησαν σκέφτηκαν να κάνουν ένα μπάνιο, να χαλαρώσουν και να ξεκουραστούν. Γέμισαν το μπάνιο με ζεστό νερό και αφρόλουτρο που είχε φέρει μαζί της η Εύα και βούτηξαν. Ο Κώστας κάθισε πίσω και η Εύα ξάπλωσε πάνω του ακουμπώντας την πλάτη της στο στήθος του. Από το ανοιχτό παράθυρο έβλεπαν τον Πύργο του Άιφελ. Στο ράδιο cd του δωματίου έπαιζε ένα cd με ερωτικές – αισθησιακές ιταλικές και γαλλικές μπαλάντες που είχε φέρει ο Κώστας μαζί του και γέμιζε το δωμάτιο με μελωδίες. Είχε πάρει το σφουγγάρι και την έτριβε σ’ όλο της το σώμα αργά και αισθησιακά.... Η Εύα είχε κλείσει τα μάτια και απολάμβανε την φροντίδα, την περιποίηση και τα χάδια του ιππότη της ενώ έτριβε το κεφάλι της στο μάγουλο του. Τα παιδιά δεν άργησαν να ερεθιστούν και συνέχισαν με χάδια, φιλιά, αγγίγματα και έρωτα. Ήταν μαγεία να κάνεις έρωτα μέσα στην μπανιέρα – το είχαν φαντασιωθεί πολλές φορές και οι δύο τους αλλά ήταν πρώτη φορά που το έκαναν πράξη – σ’ ένα ζεστό δωμάτιο ενώ έξω η θερμοκρασία άγγιζε τους 0ο Κελσίου, βλέποντας από την τζαμαρία του μπάνιου τον επιβλητικά πανέμορφο και ερωτικό Πύργο του Άιφελ και ακούγοντας μελωδικές μπαλάντες. Έτσι η ώρα πέρασε ευχάριστα, ξεπλύθηκαν, ντύθηκαν ζεστά και κατέβηκαν στο καθιστικό όπου σιγά σιγά συγκεντρώνονταν και τα άλλα μέλη του γκρουπ περιμένοντας τον κ. Σπύρο ενώ είχαν συγκεντρωθεί και Ιταλοί τουρίστες που έμεναν στο ίδιο ξενοδοχείο και περίμεναν τον δικό τους ξεναγό. Μπήκαν στο πούλμαν τους και κατευθύνθηκαν προς την Pont de l’Alma , από όπου θα έπαιρναν το καραβάκι , περνώντας έξω από την θεαματική και μεγαλοπρεπή όπερα του Γκαρνιέ, την κοσμοπολίτικη Place Vendome, την εκκλησία Λα Μαντλέν με τους 52 κίονες κορινθιακού ρυθμού, την Πλας ντε λα Κονκόρντ με τον αιγυπτιακό οβελίσκο ηλικίας 3000 ετών και τα οκτώ γλυπτά που συμβολίζουν τις μεγαλύτερες γαλλικές πόλεις. Στην συνέχεια ακολουθώντας την λεωφόρο δίπλα στον Σηκουάνα έφτασαν στην Pont de l’Alma και επιβιβάστηκαν στο καραβάκι. Κάθησαν πάνω αγκαλιά. Αν και έκανε κρύο η δίψα τους να δουν και να θαυμάσουν το Παρίσι εξίσωνε την θερμοκρασία. Το καραβάκι είχε προβολείς που φώτιζαν τα κτίρια και τα έκανα να λάμπουν μέσα στο βράδυ. Γκραν Παλέ, Πτι Παλέ, Ορανζερί, Μουσείο Λούβρου, Νοτρ Νταμ, Κονσιερζερί, Ανώτατη σχολή Καλών Τεχνών, Μουσείο Όρσε, Βουλή έλαμπαν από ομορφιά και αρχιτεκτονική ενώ ο Πύργος του Άιφελ ,πανύψηλος και πανέμορφα φωτιζόμενος -αναβόσβηνε σαν τεράστιο χριστουγεννιάτικο δέντρο - λαμπύριζε και άλλαζε χρώματα ομορφαίνοντας ακόμα περισσότερο το ήδη πανέμορφο Παρίσι. Η φωτογραφική και η κάμερα των παιδιών είχαν πάρει όπως ήταν εύλογο φωτιά. Ήθελαν ν’ αποτυπώσουν και να κρατήσουν όσες περισσότερες μαγικές εικόνες μπορούσαν. Όταν τελείωσε η κρουαζιέρα πήγε όλο το γκρουπ στο εστιατόριο La tour d’argent σε μία από τις αποβάθρες του Σηκουάνα με υπέροχη θέα στο ποτάμι και την Νοτρ Νταμ για ένα ρομαντικό δείπνο. Τα παιδιά κάθισαν μαζί μ’ ένα ηλικιωμένο ζευγάρι συνταξιούχων καθηγητών που τώρα ασχολούνταν με ταξίδια ανά την υφήλιο και αποκόμιση νέων εικόνων και εμπειριών. Ένα μήνα πριν είχαν επισκεφτεί το Μεξικό ενώ Παρίσι ήταν η 3η φορά που έρχονταν. Έτρωγαν φιλέτο στην σχάρα γαρνιρισμένο με σάλτσα μανιταριών, πατάτες τηγανητές, ανάμεικτη πράσινη σαλάτα και έπιναν κόκκινο κρασί απ’ το Μπορντό. Με το νόστιμο φαγητό, το μεθυστικό κρασί, τις ενδιαφέρουσες συζητήσεις, την ονειρική θέα πέρασε η ώρα και το γκρουπ έπρεπε να αποχωρήσει να πάει να ξεκουραστεί για να συνεχίσει την επόμενη με την περιήγηση στην πόλη. Τα παιδιά ξάπλωσαν αγκαλιά και γρήγορα σχεδόν σε χρόνο dt αποκοιμήθηκαν κουρασμένοι όπως ήταν από την υπερδραστήρια μέρα. Το πρωί ο Κώστας ξύπνησε νωρίτερα. Η ώρα ήταν 07:30. δεν είχε ξημερώσει ακόμα. Άλλωστε στο Παρίσι λόγω του Βόρειου γεωγραφικού πλάτους ξημέρωνε κατά τις 9 παρά τέταρτο φαινόμενο πολύ παράξενο για έναν Νότιοευρωπαίο. Κάλεσε την υπηρεσία δωματίου και ζήτησε να του φέρουν πρωινό στο δωμάτιο. Μετά από λίγο η Σενεγαλέζα υπάλληλος έφερνε το πρωινό και ο Κώστας την φιλοδώρησε με 5€ ευχαριστώντας την. Ακούμπησε τον δίσκο με το πρωινό πάνω στο ειδικό με τα ροδάκια τραπέζι για το κρεβάτι, το έφερε στο κρεβάτι, ξάπλωσε και χαϊδεύοντας τα μαλλιά της Εύας της είπε: ‘’Μωρό μου ξύπνα, έτοιμο το πρωινό’’, και της έδωσε ένα τρυφερό φιλί στο μάγουλο. Δεν χρειάστηκε πολύ, άλλωστε είχε ξεκουραστεί και αυτή αρκετά. Σηκώθηκε τον έκανε μία πολύ ζεστή και τρυφερή αγκαλιά και τον ευχαρίστησε λέγοντας του ότι δεν της το είχε ξανακάνει ποτέ κανένας άλλος και έφαγαν μαζί το πλούσιο πρωινό τους που περιελάμβανε: φρυγανιές, βούτυρο, μαρμελάδα, γάλα, χυμό, κρουασανάκια, ψωμί, τυράκια και σαλάμια.
Στην συνέχεια σηκώθηκαν, πλύθηκαν, ντύθηκαν και κατέβηκαν στην τραπεζαρία περιμένοντας τον κ. Σπύρο για να ξεκινήσουν για την ξενάγηση της πόλης. Ήταν κοινή ομολογία ότι ο κ. Σπύρος ήταν ο πιο καλός, πιο έμπειρος και πιο καταρτισμένος ξεναγός που είχε συναντήσει οποιοδήποτε μέλος του γκρουπ όπου και αν είχε ταξιδέψει. Λογικό ήταν όμως. Είχε σπουδάσει Ιστορία της Τέχνης και επομένως γνώριζε το Παρίσι , που δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι είναι όλο μία τέχνη, αλλά ήταν και επαγγελματίας στην δουλειά του. Ο κ. Σπύρος ήρθε μαζί με το λεωφορείο , επιβιβάστηκαν και ξεκίνησαν. Δεν ήταν πολλοί. Κοντά στα δέκα ζευγάρια σ’ ένα λεωφορείο 50 θέσεων οπότε μπορούσαν να κάτσουν σε όποια θέση ήθελαν για να βλέπουν έξω και να φωτογραφίζουν ή να τραβούν βίντεο. Η βελούδινη φωνή του Σπύρου έχοντας επηρεαστεί από την γαλλική προφορά τους ξεναγούσε και τους έδινε πληροφορίες που μόνο κάποιος που έμενε εκεί 20 χρόνια θα μπορούσε να τους δώσει. Το αριστούργημα του γαλλικού γοτθικού ρυθμού, που συμβολίζει τα διάφορα στάδια εξέλιξης των γοτθικών καθεδρικών ναών, ο μεγαλοπρεπής καθεδρικός ναός της Παναγίας των Παρισίων. Το Iλ ντε λα σιτέ το αρχαιότερο και πιο ονομαστό σημείο του Παρισιού. Η Κονσιερζερί όπου φυλακίστηκε η Μαρία Αντουανέτα την εποχή της Επανάστασης. Το Δημαρχείο ένα νεο-αναγεννησιακό κτίσμα του 1882. Η πλατεία παρβί της Νοτρ Νταμ όπου υπάρχει ένα μπρούτζινο αστέρι και συμβολίζει το επίσημο κέντρο του Παρισιού. Το μουσείο Κλινί δίπλα στα ερείπια των αρχαιότερων ρωμαϊκών λουτρών του Παρισιού, χτισμένο τον 15ο αιώνα για τους Βενεδίκτους μοναχούς όπου στεγάζεται μία από τις καλύτερες συλλογές μεσαιωνικής τέχνης στον κόσμο. Η καρδιά του Καρτιέ Λατέν που είναι σήμερα γεμάτη ελληνικά εστιατόρια και σφύζει από ζωή πρωί και βράδυ. Το κτίριο της Σορβόνης , το παγκοσμίου φήμης πανεπιστήμιο του Παρισιού που ιδρύθηκε το 1253. Το Πάνθεον όπου βρίσκονται οι τάφοι του Βολταίρου, Ρουσσώ, Ουγκώ. Ο κήπος του Λουξεμβούργου με τις αλέες του 17ου αιώνα. Το ανάκτορο του Λουξεμβούργου έδρα της Γαλλικής Γερουσίας. Το θέατρο Οντεόν της Ευρώπης, ένα θέατρο του 18ου αιώνα. Η ανώτατη σχολή καλών τεχνών. Το γαλλικό Ινστιτούτο. Το Hotel des Monnaies που στεγάζει το μουσείο νομισμάτων. Το μουσείο Όρσε, με το τεράστιο ρολόι, παλιό ξενοδοχείο και σιδηροδρομικός σταθμός όπου συγκεντρώνονται συλλογές τέχνης της περιόδου 1848 – 1914. το μέγαρο των απομάχων, όπου στεγάζεται το μουσείο στρατού και ιδρύθηκε από τον Ναπολέοντα για να στεγάσει τους Βετεράνους στρατιώτες του 1676. Εκεί βρίσκεται η Εγκλίζ ντι Ντομ, ένα μαυσωλείο για τους ήρωες του στρατού της Γαλλίας όπου βρίσκεται ο τάφος του Ναπολέοντα Α΄. Ο Πύργος του Άιφελ που κατασκευάστηκε το 1889 για την παγκόσμια έκθεση αλλά και για την εκαντοετία από την γαλλική επανάσταση, ύψους 319 μέτρων μαζί με την κεραία. Από τον τρίτο όροφο σε μέρες μεγάλης ατμοσφαιρικής διαύγειας η ορατότητα μπορεί να φτάσει τα 72 χλμ. Το μουσείο Ροντέν, σπίτι του γλύπτη μέχρι τον θάνατο του και μουσείο στην συνέχεια όπου στον κήπο του μπορείτε να θαυμάσετε τα έργα του ‘’Ο στοχαστής ’’ και οι ‘’Πύλες της Κολάσεως ‘’. Το καταπράσινο Πεδίο του Άρεως ένα πρώην πεδίο ασκήσεων του στρατού άλλωστε δίπλα βρίσκεται και η πρώην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων της Γαλλίας. Η πιο διάσημη λεωφόρος του κόσμου, τα Ηλύσια Πεδία φυσική προέκταση του κήπου του κεραμικού και του Λούβρου με το πλήθος των εμπορικών καταστημάτων. Η αψίδα του θριάμβου ύψους 50 μέτρων με σκαλισμένα τέσσερα κολοσσιαία γλυπτά που απεικονίζουν τις νίκες της επανάστασης του 1739 που κατασκευάστηκε το 1836. Από κάτω ο άγνωστος στρατιώτης που ενταφιάστηκε το 1920 και κάθε απόγευμα στις 6.30 μμ ανάβει η φλόγα. Η πλατεία Σαρλ Ντε Γκολ γύρω από όπου ξεκινούν ακτινωτά 12 λεωφόροι. Το Μέγαρο των Ηλυσίων επίσημη κατοικία του Γάλλου Προέδρου της Δημοκρατίας από το 1873. Το Γκραν και το Πτι Παλέ κτισμένα και τα δύο το 1900 για την παγκόσμια έκθεση. Ο κήπος του Κεραμεικού όπου αρχικά ήταν μέρος του ανακτόρου που χτίστηκε για την Αικατερίνη των Μεδίκων το 1564. Το πασίγνωστο πολυκατάστημα Galerie Lafayette με τον τεράστιο γυάλινο θόλο του κοντά στην Όπερα στην επονομαζόμενη γειτονιά των μεγάλων καταστημάτων. Το Λούβρο, φρούριο, οχυρό, φυλακή, οπλοστάσιο, παλάτι το μεγαλύτερο του κόσμου και εν τέλει από το 1793 και μετά μουσείο στο οποίο συγκεντρώθηκαν πολλοί από τους θησαυρούς που έφερε ο Ναπολέοντας από την Ευρώπη ποσοστό των οποίων επιστράφηκε μετά την ήττα του. Η πλατεία της Βαστίλης γνωστή από την έφοδο που έγινε στην τότε φυλακή στις 14 Ιούλη 1789, σημαδεύοντας την Γαλλική Επανάσταση. Η Εθνική όπερα της Βαστίλης όπου η εμφάνιση του κτιρίου και το κόστος του έγιναν αντικείμενα επικρίσεων. Η στήλη του Ιουλίου, ο κίονας ύψους 50 μέτρων, που δεσπόζει στην πλατεία, μνημείο για την επανάσταση του 1830. Η πλατεία των Βοσγίων με τις καμάρες της και τις γκαλερί , χτισμένη το 1612 , όπου κατοικούσαν ο καρδινάλιος Ρισελιέ, ο θεατρικός συγγραφέας Μολιέρος και ο μεγάλος λογοτέχνης Βίκτωρ Ουγκώ. Το μουσείο Καρναβαλέ, μία επιβλητική έπαυλη του 16ου αιώνα που παρουσιάζει την ταραχώδη ιστορία του Παρισιού από τους Ρωμαϊκούς χρόνους μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα. Το μουσείο Πικασό ένα έξοχο μέγαρο του 17ου αιώνα στην συνοικία Μαρέ που στεγάζει σήμερα την μεγαλύτερη συλλογή έργων του Πικάσο με εκατοντάδες πίνακες, κολάζ, γλυπτά, σχέδια, κεραμικά, επιστολές και φωτογραφίες από το αρχείο του. Οι φωτογραφίες και οι κάμερες είχαν πάρει φωτιά. Το ένα ζευγάρι έβγαζε το άλλο με φόντο τον Πύργο του Άιφελ, την Αψίδα του Θριάμβου, τον Οβελίσκο και τα σιντριβάνια της πλατείας Ομονοίας, την Παναγία των Παρισίων, το Πάνθεον και το παρεκκλήσι της Σορβόννης, το Μουσείο Όρσε, το Μέγαρο των Απομάχων, την Όπερα Γκαρνιέ, την εκκλησία Λα Μαντλέν, τον κίονα της Place Vendome, την Εθνική Όπερα της Βαστίλης, την Στήλη του Ιουλίου στην πλατεία της Βαστίλης. Όπου και αν έπεφτε το μάτι τους έβλεπαν κτίρια, πλατείες, αγάλματα, κήπους, πάρκα, μουσεία ακόμα και καταστήματα ΌΛΑ ΕΡΓΑ ΤΕΧΝΗΣ που ήθελαν να φωτογραφήσουν και να κρατήσουν για πάντα στο άλμπουμ τους. Δίκαια ονομάζεται Πόλη του φωτός και θεωρείται η πιο όμορφη , συναρπαστική και ρομαντική πόλη στον κόσμο. Η περιήγηση τελείωσε αργά το απόγευμα. Έφαγαν στο εστιατόριο στην περιοχή του πανεπιστημίου το DEL’UNIVERSITE, μία παλιά ιδιωτική κατοικία του 17ου αιώνα και στην συνέχεια αποσύρθηκαν στο ξενοδοχείο για ξεκούραση, κοιμήθηκαν λίγο και έπειτα πήγαν στην Gallerie Lafayette όπου ψώνισαν αρώματα για τους δικούς τους ενώ μετά αποφάσισαν να πάνε στην Παναγία των Παρισίων αφού είχαν ελεύθερο το απόγευμα. Πήραν το μετρό από τον σταθμό Gare du Nord και κατέβηκαν στον σταθμό Cite. Έφτασαν στην πλατεία προαύλιο της Notre – Dame. Θαύμασαν τις τρεις επιβλητικές πύλες, όπου στην κεντρική εικονίζεται η τελική κρίση, στην δεξιά η Παναγία να κρατά το θείος βρέφος και τον βασιλιά Λουδοβίκο Ζ΄ και τον επίσκοπο Σιλί να γονατίζουν μπροστά της , ενώ η αριστερή την Παναγία να περιβάλλεται από αγίους και αγγέλους. Πάνω από τις πύλες βρίσκεται η Στοά των βασιλέων με τα 21 αγάλματα, βασιλέων της Παλαιάς Διαθήκης. Ψηλότερα βρίσκεται ο στρογγυλός φεγγίτης και πάνω από αυτόν η Στοά με τις χίμαιρες, μια εξέδρα που περιβάλλεται από κιγκλίδωμα διακοσμημένο με δαιμόνια, πουλιά και παράξενα τέρατα. Ευτυχώς είχαν μαζί τους τον ταξιδιωτικό οδηγό της National Geographic και ήξεραν τι έβλεπαν. Δεξιά και αριστερά στέκονται οι Πύργοι ύψους 69 μέτρων ενώ στον δεξιά Πύργο κρέμεται η δεκατριών τόνων καμπάνα Εμανουέλ. Στο εσωτερικό τελούταν κάποια Ιερή Ακολουθία από τον Ιερέα και τον διάκονο, με χαρακτηριστικούς ήχους την πολυμελή χορωδία και το εκκλησιαστικό όργανο των 6.000 αυλών που προσεγγίζει τον ήχο μιας συμφωνικής ορχήστρας. Κάποιοι προσεύχονταν ενώ οι τουρίστες περπατούσαν γύρω από τον κύριο Ναό και θαύμαζαν τα αγάλματα που βρίσκονταν μέσα στα 37 παρεκλήσσια που σχημάτιζαν εσοχές μέσα στους πλαϊνούς τοίχους. Βγήκαν από τον επιβλητικό καθεδρικό, της έπιασε το χέρι χαϊδεύοντας την με τον αντίχειρα και περπάτησαν στο νησάκι του Ιλ ντε λα σιτέ, θαυμάζοντας τα βιτρό με βιβλικές σκηνές του γοτθικού παρεκκλησίου Σεντ Σαπέλ, τον έφιππο ανδριάντα του Ερρίκου του Δ, το ρολόι του πύργου της Κονσιερζερί και έφτασαν στο άκρο του νησιού, στην πρύμνη του, στην πλατεία ντι Βερ Γκαζάν της οποίας την μαγευτική θέα απεικόνισε ο Πικάσο το 1943 σε πίνακα που βρίσκεται στο ομώνυμο μουσείο. Στην συνέχεια περπατώντας προς τα πίσω και μέσω της Petit Pont βρέθηκαν στην Boulevard St Michel, στην Rue Saint Jacques και την Rue de la Huchette με τα ελληνικά εστιατόρια που έπαιζαν Μαρινέλλα και Πάριο και έξω έσπαγαν πιάτα. Εν συνεχεία γυρίζοντας προς τα πίσω, κατέβηκαν από τα σκαλιά της Quaides Grands- Augustins στην όχθη του ποταμού, και περπάτησαν προς τα δυτικά, στην πιο ρομαντική βόλτα που είχαν κάνει ποτέ, σταματώντας που και που για ζεστές αγκαλιές και τρυφερά φιλιά ή για να θαυμάσουν κάποια από τις γέφυρες. Είχε συννεφιά, ψιχάλιζε και ήταν πολύ ρομαντικά.
Την επόμενη μέρα όλο το γκρουπ επισκέφτηκε το Μουσείο του Λούβρου. Συνάντησαν τον ξεναγό τους για το Μουσείο, πήραν τα εισιτήρια τους και εισήλθαν στο μουσείο από την γυάλινη πυραμίδα με τις 793 έδρες. Δίπλα στον τεράστιο χώρο της υποδοχής, την Αίθουσα του Ναπολέοντα , προς μεγάλη τους έκπληξη είδαν μία προσωρινή έκθεση στην οποία εκθέτονταν εκθέματα που είχαν ανακαλυφθεί στην Τανάγρα. Στο τμήμα των αιγυπτιακών αρχαιοτήτων θαύμασαν τις μούμιες και το άγαλμα του καθιστού γραφέα. Στο τμήμα των ελληνικών αντιλήφθηκαν την αιώνια κομψότητα της Αφροδίτης της Μήλου που ανακαλύφθηκε το 1820 γύρω από το αρχαίο θέατρο της Μήλου και κατάλαβαν γιατί ο αγρότης που την είχε βρει την φυλούσε μέσα στον αχυρώνα μυστικά από την γυναίκα του ‘’ερωτευμένος’’ μαζί της. Εκεί όμως που μαγεύτηκαν ήταν με το άγαλμα της Νίκης της Σαμοθράκης. Ο Κώστας το έβγαλε φωτογραφία από μπροστά, από δεξιά, από πίσω κάτι που έκανε μεγάλη εντύπωση στα άλλα μέλη του γκρουπ που τον ρωτούσαν αν σπούδαζε στην σχολή Καλών Τεχνών. Είναι ένα πανέμορφο άγαλμα. Τέλεια σμιλεμένο δίνοντας την ψευδαίσθηση της κίνησης χάρη στ’ ανοιγμένα φτερά, την ελαφριά κλίση προς τα εμπρός και την ρεαλιστική απεικόνιση του λεπτού χιτώνα που κολλάει στο σώμα και ανεμίζει προς τα πίσω αφήνοντας να διαγραφεί το τέλειο στήθος και η επίπεδη κοιλιά. Σίγουρα το μοντέλο του γλύπτη θα ήταν μία κοπέλα εφάμιλλης ομορφιάς της Θεάς Αφροδίτης. Κρίμα που είχε χαθεί το πρόσωπο... Στην συνέχεια περιπλανήθηκαν στην τεράστια συλλογή πινάκων ζωγραφικής. Στην ιταλική συλλογή θαύμασαν τις υπέροχες νωπογραφίες του Μποτιτσέλι. Στην βορειοευρωπαϊκή αριστουργήματα του Ρέμπραντ. Στην γαλλική συλλογή θαύμασαν την Σφαγή της Χίου που την γνώριζαν ως εικόνα από το βιβλίο ιστορίας του Δημοτικού και που ο Κώστας βγήκε με περηφάνια φωτογραφία με φόντο τον πίνακα αφού υπηρετούσε στην Χίο. Τέλος είδαν το πιο πολύτιμο κατά το μουσείο έκθεμα , την Μόνα Λίζα, το μοναδικό έκθεμα που το φυλούσαν και δεν άφηναν ούτε να κινηματογραφηθεί. Στην συνέχεια πήγαν για φαγητό σε μία από τις ταβέρνες του Καρτιέ Λατέν όπου δοκίμασαν εδέσματα της πατρίδας τους και ύστερα στο ξενοδοχείο για ανάπαυση. Το απόγευμα ήταν ελεύθερο. Τα παιδιά θα επισκέπτονταν την Μονμάρτη και την κατάλευκη ρωμανοβυζαντινού ρυθμού Βασιλική της Σάκρε Κέρ. Πήραν την Rue de Mauberc, έστριψαν αριστερά στην Boulevard de Magenta και πάλι αριστερά στην Boulevard de Rochechouart και έφτασαν μπροστά στον λόφο που οι Παριζιάνοι ονομάζουν Λε Μπιτ. Ανέβηκαν τα σκαλοπάτια που οδηγούσαν στην εκκλησία αποφεύγοντας με ευγένεια κάποιους αφρικανούς πωλητές βραχιολιών που με όπλο την πρώην διαμονή τους στην Θεσσαλονίκη και τις γνώσεις τους για την ποδοσφαιρική ομάδα του Άρη προσπάθησαν να τους πουλήσουν πολύχρωμα βραχιόλια από κλωστές στην εξωφρενική τιμή των 15 € και κάνοντας τις απαραίτητες στάσεις για φώτο με φόντο τον πανέμορφο επιβλητικό ναό έφτασαν μπροστά στην εκκλησία. Στο εσωτερικό της θαύμασαν το κολοσσιαίο μωσαϊκό του τρούλου που απεικονίζεται το γαλλικό έθνος να λατρεύει την ιερή καρδιά του Ιησού. Στην συνέχεια ανέβηκαν στην εξωτερική πλατφόρμα στην κορυφή του τρούλου μέσω ενός σπειροειδούς σκάλας και θαύμασαν το Παρίσι έχοντας μία θέα που έκοβε την ανάσα. Έπειτα περιπλανήθηκαν στα πολυάριθμα δρομάκια της καταλήγοντας στην Πλας ντι Τετρ όπου δεκάδες γραφικοί ζωγράφοι έχουν στήσει τις υπάιθριες γκαλερί τους ζωγραφίζοντας τους τουρίστες με φόντο την Σάκρε Κέρ αλλά και πουλώντας τους από έκθεση πίνακες. Κατηφορίζοντας προς τα κάτω έφτασαν στην Boulevard de Clichy με τα θρυλικά καμπαρέ της (Moulin Rouge, Le Chat Noir) αλλά και τα πολυάριθμα sex shop. Εν συνεχεία πέρασαν από το ξενοδοχείο όπου άλλαξαν και φόρεσαν τα καλά τους, πήραν το μετρό και κατέβηκαν στην στάση Bir Hakeim. Περπάτησαν ως τον πύργο που φωτιζόταν όπως κάθε βράδυ εσωτερικά προσφέροντας ένα αξέχαστο μοναδικό θέαμα και πήραν τον ένα εκ των τεσσάρων ανελκυστήρων που εξυπηρετεί αποκλειστικά το εστιατόριο και ανεβαίνει και αυτός διαγώνια το πόδι της βάσης. Ανέβηκαν στον 2ο όροφο στο εστιατόριο LES JULES VERNE. Η κράτηση υπήρχε εδώ και πολύ καιρό από τότε που είχαν κλείσει με το ταξιδιωτικό γραφείο για Παρίσι. Τα είχε σχεδιάσει τέλεια στο μυαλό του. Η θέα έκοβε την ανάσα. Είχαν στα πόδια τους όλο το Παρίσι φωτισμένο. Ακόμα και η άναρχη πόλη της Αθήνας φαίνεται μαγευτική και πανέμορφη το βράδυ αν την δει κάποιος από το Μοντ Παρνές ή το Ζέπελιν ή το Λυκαβητό. Πόσο μάλλον το πανέμορφο Παρίσι. Δοκίμασαν μοσχάρι μαγειρεμένο σε κόκκινο κρασί με ντομάτες και κρεμμύδια, κόκκινο λάχανο, ήπιαν σαμπάνια και τελείωσαν το δείπνο με μηλόπιτα μαζί με παγωτό. Καθώς έτρωγαν το επιδόρπιο έβγαλε από την τσέπη του ένα κουτάκι δαχτυλιδιού και ανοίγοντας το φάνηκε ένα λαμπερό μονόπετρο. Ταυτόχρονα έβαλε και στο Mp3 του κινητού του να παίζει το τραγούδι του Πάριου το Σημάδι που λέει: ‘’ Μα το σημάδι στον λαιμό σου απ’ τα φιλιά σου θα μαρτυράει πως με είχες αγκαλιά σου με το σημάδι στον λαιμό μου που θα μένει θα μαρτυράει πως δεν είμαστε δύο ξένοι’’ το απόλυτα ερωτικό τραγούδι κατά την γνώμη του. Της έπιασε τρυφερά το αριστερό χέρι και της πέρασε το μονόπετρο στον παράμεσο ρωτώντας την αν θέλει να παντρευτούν. Ήταν πολύ συγκινημένος. Εκείνη τα έχασε αλλά γρήγορα επανέκτησε επαφή με την πραγματικότητα, δάκρυσε από συγκίνηση και χαρά και του απάντησε: ‘’ Γίνεται να μην θέλω να παντρευτώ και να μείνω για πάντα μαζί με έναν τόσο γοητευτικό και τρυφερό άντρα που με λατρεύει τόσο και κάθε μου στιγμή μαζί του είναι μία πανέμορφη έκπληξη; Ναι, φυσικά και θέλω μωρό μου’’. Αγκαλιάστηκαν και φιλήθηκαν, αδιαφορώντας για τα διακριτικά βλέμματα των υπολοίπων θαμώνων που συμμετείχαν στην χαρά τους έχοντας καταλάβει από το τελετουργικό περί τίνος πρόκειται. Πλήρωσαν και έφυγαν με ταξί , λέγοντας στον οδηγό να τους κάνει ένα μικρό γύρο από τα κυριότερα μνημεία – αξιοθέατα του Παρισιού , που φωτίζονταν όλα μαγευτικά όπως κάθε βράδυ , καθώς την επομένη το πρωί θα επέστεφαν στην Αθήνα.

ΕΠΟΜΕΝΟ Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΗΣ