Σαν παραμύθι

Ο ΧΩΡΙΣΜΟΣ
Όταν έμαθε την μετάθεση του για Χίο σκέφτηκε να μην της το πει. Κάτι μέσα του του έλεγε ότι θα χώριζαν. Δύο εβδομάδες όμως μετά της το αποκάλυψε. Δεν του άρεσε να λέει ψέματα και ειδικά για ένα τόσο σοβαρό θέμα στην κοπέλα που αγαπούσε. Στην αρχή δεν του είπε τίποτα. Άλλωστε ήταν στην δουλειά της’’ Καλά’’ του είπε θα τα πούμε αργότερα. Δύο όμως μέρες αργότερα του ζήτησε να χωρίσουν. ‘’Δεν μπορώ να τα έχω με κάποιον τόσο μακριά, Συγνώμη’’ του είπε ‘’Δεν έχει να κάνει κάτι με σένα. Σε αγαπώ και μ’ αρέσεις πολύ. Το ξέρεις και στο έχω αποδείξει. Δεν μπορώ όμως να σε βλέπω μια στο τόσο και να περιμένω πότε θα πάρεις άδεια για να συναντηθούμε. Θέλω να σ ’έχω κοντά μου. ’’ Ότι και αν της είπε, ότι και αν έκανε ήταν μάταιο. Κάθε μέρα και κάθε βράδυ της έστελνε τετράστιχα μηνύματα-ποιήματα που έλεγαν πόσο πολύ την αγαπούσε και πόσο του έλειπε αλλά δεν έπαιρνε ποτέ καμία απάντηση .Της έκανε αφιερώσεις στο ράδιο έχοντας με αυτό τον τρόπο την ψευδαίσθηση ότι επικοινωνούσε μαζί της. Παρ’ όλα αυτά η διάθεση του ήταν χάλια και δεν είχε όρεξη για τίποτα. Την σκεφτόταν όλη μέρα και το βράδυ την έβλεπε στον ύπνο του αλλά δεν μπορούσε ούτε να της μιλήσει ούτε να την αγγίξει. Σαν να ήταν μια σταρ του σινεμά και αυτός ένας απλός θνητός. Ήταν συνέχεια θλιμμένος. Τον ρωτούσαν τι έχει και αυτός δικαιολογούταν ότι είναι το άγχος και η κούραση από την δουλειά. Του έλειπε πολύ. Δεν έβρισκε κανένα νόημα μακριά της. Ήθελε να την είχε στην αγκαλιά του. Να γυρίζουν σπίτι από την δουλειά και να τρώνε μαζί , να κοιμούνται μαζί , να κάνουν έρωτα , να πηγαίνουν για ψώνια και για βόλτες μαζί , να ξυπνούν μαζί.. Και τώρα ούτε που μιλούσαν. Σαν να ήταν δύο ξένοι που δεν γνώριζε ο ένας την ύπαρξη του άλλου. Σαν να μην είχαν γνωριστεί ποτέ. Τον πονούσε πολύ που δεν μπορούσε να την πάρει ένα τηλέφωνο να της πει ότι την αγαπάει και του λείπει. Για να ξεχαστεί κάπως αφού ο έρωτας με έρωτα περνάει όπως λέει και το γνωστό τραγούδι άρχισε να φλερτάρει στα μπαρ που έβγαινε, στο Γκάζι, το Κολωνάκι και το Παναθηναϊκό στάδιο αλλά και αυτό χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Δεν τον ένοιαζε που δεν γνώριζε κάποια άλλη αλλά τον έκαιγε που δεν ήταν πια μαζί της. Άλλωστε δεν του άρεσε κάποια άλλη αλλά μόνο εκείνη είχε συνέχεια στο μυαλό του. Κάθε βράδυ στην προσευχή του μαζί με τις ευχαριστίες προς τον Θεό που είχε την υγεία , την δουλειά και τα προς το ζην αγαθά δεν παρέλειπε ίσως και επίμονα πολλές φορές να τον παρακαλάει να γυρίσει στην ζωή του. Έτσι ο καιρός-άλλοτε αργά και άλλοτε πιο γρήγορα- πέρασε.. Πήγε στην Χίο στην νέα του μονάδα προσπαθώντας να προσαρμοστεί στην νέα του δουλειά και πόλη και έτσι γρήγορα πέρασε και το καλοκαίρι και έφτασε ο Σεπτέμβριος.

ΕΠΟΜΕΝΟ Η ΕΠΑΝΑΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ